Terwijl ons U18 nationale team in Okinawa (Japan) is, zit ik sinds gisteren in de voorste gelederen van een training voor gevorderden op de Trainer Academy (TA) in Keulen, in tegenstelling tot mijn schoolcarrière. Waarom zit ik zo ver naar voren? Ik ben laat, erg geïnteresseerd en heb door mijn leeftijd minder goed zicht 😉
Onderwerp: “Technologie voor prestatiereserves in wedstrijdsport”. Komende van honkbal – we gebruiken Rapsodo en Blastmostion in Paderborn, evenals lichtbarrières en videoanalyse – erg interessant. Wat nog interessanter is, is dat veel verschillende sporten samenkomen op deze evenementen bij TA. Vandaag: basketbal, handbal, zwemmen, voetbal, honkbal, karate en gewichtheffen – een levendige uitwisseling, geweldig, een aanrader!
De docent van gisteren had de afspraak gemist, dus improviseerden we. Mooi klote, dacht ik, totdat de collega van een nationaal basketbalteam zei: “Als we uit onze meetprocedures weten dat een 13-jarige die op dit moment niet minstens 1,98 meter lang is, laten we hem thuis.”
Een momentje! Hoe zit het met het onmiddellijke succes van je U14 nationale team? Dat bestaat niet in basketbal, alleen vanaf U16!
Bij basketbal worden spelers al dan niet gepromoveerd op basis van een meting die blijkbaar erg relevant is voor deze sport, in dit geval lengte. Het onmiddellijke succes van de nationale selectie komt op de tweede plaats door het gebrek aan nationale teams. Het gaat er dus om de meest veelbelovende atleten te promoveren voor de U16s, vanaf de U12s. In basketbal is, net als in honkbal, het nationale vergelijkingstoernooi ook een screening voor de nationale teams. Maar omdat deze later beginnen, zijn de bondscoaches meer geïnteresseerd in projectabiliteit dan in daadwerkelijke prestaties in het spel.
Ik was onder de indruk. In mijn sport spelen geboortedatum (relatief leeftijdseffect) en volwassenheid (fysieke superioriteit) een grote rol vanaf U12. We spelen immers al zeer succesvol op het internationale toneel. Duitsland heeft de Europese kampioenschappen U12 en U15 honkbal meerdere keren gewonnen en is, zoals al eerder gezegd, momenteel met het U18 team vertegenwoordigd op het wereldkampioenschap in Japan.
Mijn huidige ontzag – waarom doen we het niet zoals de basketballers? – werd in de loop van de avond in ieder geval tijdelijk gerelativeerd.
Kip of ei?
Is de gemiddelde lengte in de Duitse basketbalcompetitie (BBL) 1,99 meter, waardoor atleten worden gediskwalificeerd waarvan op basis van wetenschappelijk verantwoorde meetmethoden bekend is dat ze deze lengte niet halen en dus geen kans maken in de competitie?
Of is de gemiddelde lengte in de Duitse basketbalcompetitie (BBL) 1,99m omdat atleten met een kortere lengte van meet af aan worden uitgesloten van het promotieprogramma en dus van de competitie?
Doen we misschien meer goed dan fout? Competitie van hoge kwaliteit stimuleert immers het zelfvertrouwen en zorgt voor training op het hoogste niveau. Competitieve training en succes kunnen leiden tot meer succes. Of zijn we gewoon van meet af aan fysieke superioriteit aan het promoten en verwaarlozen we in ruil daarvoor talent?
Zoals altijd ben ik niet tot een eindconclusie gekomen, hoe onbevredigend 😉 Maar de cursus gaat nog twee dagen door.
